ll SF ll ภวังค์ 2 [MinHo x Key]
posted on 21 Dec 2008 14:23 by keycup in llSFll
[ต่อ]
- o - o - o- o ภ วั ง ค์ - o - o - o- o -
หลังจากกลับมาจากวันนั้น ผมกับคีย์ก็มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอโดยที่ไม่มีจงฮยอนเข้ามาอยู่ด้วยเหมือนตอนแรก สาเหตุก็เพราะเพื่อนของผมมันชอบแซวว่าไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอผมกับคีย์น่ะสิ
“วันนี้คีย์จังไม่มาหาหรอมึง?”
จงฮยอนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงล้อๆ
“เขาคงยุ่ง”
“หงุดหงิด มินโฮ หงุดหงิด เพราะคีย์จังไม่มาหา~”
“หุบปากไปเลยไป”
“ฮั่นแน่~ ชอบเค้าล่ะสิท่า”
“..................................”
“แหมๆ มึงก็รีบๆขอเค้าเป็นแฟนซะทีสิวะ เล่นตัวอยู่ได้”
“..................................”
“ไม่งั้นกูจีบแทนนะเว่ย”
จบประโยคจงฮยอนก็หัวเราะลั่นเมื่อมินโฮดูเหมือนมีรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัว เฮ้อ~ มีเพื่อนปากแข็งก็อย่างงี้แล่ะน้า~
ผมนิ่งไปครู่หนึ่งขณะใช้ความคิด
หรือมันจะถึงเวลาแล้วที่ผมจะต้องบอกว่าชอบเขาจริงๆ
- o - o - o- o ภ วั ง ค์ - o - o - o- o -
ผมสูดลมหายใจลึกหลังจากทำใจกล้ามานาน ก่อนจะค่อยๆก้าวขาออกจากหน้าคณะเพื่อมุ่งหน้าไปรับคีย์ที่คณะบัญชี เพราะผมรู้ว่าอีกสิบนาทีเขาถึงจะเลิกเรียน
แต่แล้วขาทั้งสองข้างของผมก็เหมือนถูกตรึงเอาไว้อยู่กับที่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างเล็กคุ้นตากำลังเดินเลี้ยวมาจากทางไปคณะวิศวะ ข้างๆเขามีชายหนุ่มตัวสูงอีกคนเดินมาด้วย
ยิ่งเดินเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งเห็นว่าผู้ชายคนนั้นจัดอยู่ในระดับหล่อมาก คีย์หัวเราะเสียงใสหลังจากพูดอะไรกับผู้ชายคนนั้นก็ไม่รู้ ทั้งสองคนดูสนิทกันมากจนผมรู้สึกจุกในอก แล้วก็ไม่ทันได้คาดคิด ดวงตาของคีย์หันมาสบกับดวงตาของผมในขณะที่ผมยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น
“เจ้าชาย~”
คีย์ร้องเรียกผมเสียงใส แต่ผมกลับรู้สึกโมโหมากเสียจนตัดสินใจหันหลังกลับไปอีกทางแล้วออกเดินดุ่มๆไปโดยไม่สนใจเสียงร้องเรียกของอีกฝ่าย
“เจ้าชาย!”
“เจ้าชาย! หยุดก่อน!”
“มินโฮ ฉันบอกให้หยุดไง!!??”
เสียงตะโกนของคีย์ทำให้เท้าของผมหยุดชะงัก แต่ผมก็ยังคงยืนนิ่งไม่ยอมหันกลับไปมองเขา เสียงหอบหายใจของคีย์ดังขึ้นเป็นจังหวะเนื่องจากผลพวงจากความเหนื่อยของการวิ่งตามผม
“นายเป็นอะไรไป!?”
“..............................”
“เดินหนีฉันทำไม!?”
“............................”
“หรือนายจะโกรธที่ฉันไม่ได้ไปหา ฉันขอโทษจริงๆวันนี้ฉันมีธุระจำเป็นเลยไปหานายไม่ได้”
ผมไม่ได้โกรธเขาที่เขาไม่มาหาผม แต่สิ่งที่ผมโกรธก็คือธุระจำเป็นที่เขาว่าต่างหาก ผมไม่ชอบเลยจริงๆเวลาที่คีย์ทำท่าสนิทสนมกับคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนในกลุ่มของเขา
“ฉันขอโทษจริงๆนะ”
“มินโฮ~”
“จริงๆฉันน่าจะโทรไปบอกนายก่อน ฉันก็ว่าจะโทรแล้วแต่ดันลืม ฉันนี่มันแย่จริงๆเล....”
“ฉันชอบนาย”
เสียงที่กำลังจะถูกต่อให้จบคำของคีย์ชะงักงัน ผมค่อยๆหันหน้ากลับไปหาเขา แล้วก็เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด ดวงตาเรียวเล็กของเขาเบิกกว้าง ปากบางๆอ้าค้างด้วยความตกใจ
ผมค่อยๆก้าวเข้าไปหาคนที่ตัวแข็งทื่อช้าๆ ก่อนที่จะค่อยๆพูดเน้นย้ำทีละคำขณะมองลงไปในดวงตาทั้งคู่ของเขา
“ฉันหึงนาย”
“ฉันหวงนาย”
“ฉันไม่ชอบให้นายไปสนิทกับใคร”
“แล้วก็ไม่ชอบให้ใครมาสนิทกับนาย”
“มากกว่าฉัน”
“มิน...โฮ..”
คีย์เอ่ยออกมาคล้ายจะเพ้อเมื่อผมพูดจบ ดวงตาของเขาเบิกกว้างมองมาที่ผมเหมือนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้รับรู้
“.................................”
ผมก้มหน้าลงมองพื้นเพราะจู่ๆก็รู้สึกอายขึ้นมาอย่างกะทันหัน หัวใจของผมเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะพอๆกับลมหายใจที่สะดุดเป็นห้วงเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปไม่ยอมพูดจา
หรือจะมีแต่ผมที่คิดไปเองอยู่ฝ่ายเดียว...
คิดได้อย่างนั้นผมก็รู้สึกปวดหนึบตรงหน้าอกข้างซ้ายขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ ก่อนที่จะตัดสินใจเงยหน้าเพื่อพูดกับคีย์ให้รู้เรื่อง
“ถ้านายไม่ชอบที่ฉันพูดแบบนี้ ฉันก็ขอโทษ นายอย่าใส่ใ...”
เหมือนถูกกระชากเอาหัวใจออกไป เสียงของผมที่จะพูดต่อถูกกลืนหายลงไปในลำคอ ไม่ใช่เพราะว่าคีย์พูดขัดขึ้นมาแต่เป็นเพราะเขาเดินเข้ามาใกล้แล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นมาเพื่อประทับริมฝีปากเล็กๆของเขาลงบนริมฝีปากของผมแทน
ผมรู้สึกเหมือนหัวใจจะระเบิดเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสอ่อนหวานที่คีย์บรรจงมอบให้ ดวงตาเล็กๆของเขาหลับพริ้มจนขนตาทาบไปกับผิวแก้มขาวนวลที่ขึ้นสีระเรื่อ ผมจึงค่อยๆปิดเปลือกตาลงบ้างเพื่อซึมซับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัวและหัวใจ
ในที่สุดช่วงเวลาที่ราวกับโลกหยุดหมุนก็จบลงเมื่อคนตัวเล็กค่อยๆถอนสัมผัสออกจากริมฝีปากของผมช้าๆ คีย์กระพริบเปลือกตาสองสามครั้งก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมที่มองเขานิ่ง คีย์รีบก้มหน้าหนีด้วยความอายที่ผมสังเกตเห็นจากสีผิวที่เหมือนกับโดนไอแดดบนแก้มของเขา
เนิ่นนานที่ความเงียบตีกรอบให้จนเหมือนมีเพียงเราสองคนอยู่บนโลกนี้ จนสุดท้ายกลีบปากอ่อนบางของคีย์ก็เป็นฝ่ายเริ่มขยับพูดก่อนและนั่นก็เป็นคำพูดที่ทำให้ผมแทบอยากจะมุดหนีลงดิน
“คนที่นายเห็นน่ะ พี่ชายฉันเอง...”
“เขาเพิ่งจะกลับมาจากอังกฤษเลยมาทำเรื่องขอเรียนต่อหลังจากที่ดร็อปเอาไว้...”
“ก็แค่นั้นเอง...”
เสียงของคีย์แผ่วลงไปแต่ผมกลับรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนผ่าว นี่ผมหึงคีย์กับพี่ชายแท้ๆอย่างนั้นหรอ!!?
ว่าแต่..พี่ชายของคีย์เรียนอยู่คณะวิศวะ.. แล้วทำไมเขาถึงไม่รู้ทางไปตึกคณะได้ล่ะ?
“เอ่อ...คือ...ฉันเองก็มีเรื่องที่อยากจะสารภาพกับนายเหมือนกัน..”
ผมที่จมอยู่กับความคิดของตัวเองต้องหันมาฟังคีย์ด้วยใจที่เต้นแรง หรือว่า..เขาจะสารภาพรักกับผมเหมือนกันนะ?
“คือ...จริงๆแล้ววันนั้นที่ฉันเข้าไปถามทางกับนายน่ะ...”
“คือ...จริงๆฉันเองก็รู้ทางไปอยู่แล้ว...”
“แล้ว.....?”
ผมนิ่วหน้ามองคีย์ที่กำลังจับมือตัวเองแน่นพร้อมกับก้มหน้าต่ำ ถ้ามองไม่ผิดผมสังเกตเห็นว่าผิวแก้มของเขากลายเป็นสีแดงเข้มขึ้นมาอีกครั้งด้วยล่ะ
“ที่ฉันเข้าไปถามนาย...”
“เพราะฉันอยากรู้จักกับนาย...”
“มันก็เพราะ...”
“เพราะ....”
“เพราะนายนอนหลับน่ารักดี...”
ผมที่กำลังลุ้นตัวโก่งจ้องเขาตาไม่กระพริบก็เข่าแทบทรุด ที่เขาเข้ามาทักผมเป็นเพราะผมนอนหลับน่ารักแค่นั้นเองหรอ?
“ฉันก็เลยชอบนาย..”
ผมที่กำลังต่อสู้กับความผิดหวังอย่างรุนแรงก็ต้องชะงักค้างเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยพูดประโยคสุดท้ายออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะจับใจความไม่ได้ แต่ผมกลับได้ยินข้อความที่มันคล้ายๆกับว่า...
“คีย์......”
แต่เมื่อผมเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเขาก็วิ่งออกไปแล้ว ผมนิ่วหน้าเพราะไม่แน่ใจสักเท่าไหร่ว่าสิ่งที่ได้ยินมานั้นถูกต้องหรือไม่แต่ทว่าหัวใจกลับพองโตจนแทบจะระเบิดออกมาจากอก ก่อนที่ริมฝีปากของผมจะค่อยๆวาดออกมาเป็นรอยยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว
ฉันก็ชอบนาย...คีย์
หลังจากที่ได้หลุดปากบอกเรื่องน่าอายออกไป คีย์ก็รีบวิ่งออกมาจากที่ตรงนั้นทันที ใบหน้าเล็กๆนั่นเห่อร้อนราวกับจะมีไข้ มือเล็กของคีย์จับผิวแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเองเอาไว้
ก็มันน่าอายจะตายไม่ใช่หรือไง....
จะให้คนอย่างชเวมินโฮรู้ได้ยังไงล่ะ!?
ว่าคิมคีย์บอมน่ะแอบหลงรักตั้งแต่ได้เห็นเจ้าชายนิทรานอนหลับอยู่บนโต๊ะม้าหินหน้าคณะแล้วล่ะ...
END
*จบแล่ว ^^ หุหุ